کاسبان آشوب در سایه امن

مردم حق دارند از کمبودها شکایت کنند و خواستار بهبود شرایط خود شوند. این مرز بین «شهروند مسئول» و بی تفاوتی است، اما نکته اصلی اینجاست که مسیر اصلاح و پیگیری مطالبات هرگز از مسیر خشونت و تخریب سرزمینی نمی گذرد. تجربه تاریخی نشان داده است که جایی که صدای عقل در هیاهوی تخریب اموال عمومی و ایجاد وضعیت ناامنی گم می شود، اولین قربانی مطالبه اصلی مردم خواهد بود.

اما این روزها شاهد یک سناریوی تکراری و تلخ هستیم که بازیگران آن هزاران کیلومتر دورتر، در پایتخت های اروپا و آمریکا نشسته اند. چهره های مشهور یا سیاسی که خود را اپوزیسیون می نامند و در امنیت کامل و شرایط با ثبات در آن سوی آب زندگی می کنند، اما در داخل کشور نسبت به جوانان خشن توصیف می شوند. آنها از طریق پلتفرم هایی مانند توییتر و اینستاگرام بر طبل هرج و مرج می کوبند، به خشونت دامن می زنند و شهر و اموال عمومی را تخریب می کنند، بدون اینکه کوچکترین بهایی به خود بدهند.

رفتار این روزهای برخی از این شخصیت ها در فضای مجازی حکایت از این دارد که هدف نه شنیدن صدای مردم، بلکه صید ماهی از آب گل آلود ناامنی است. از دور و پشت محاسباتشان، روی آتشی که دودش فقط به چشم مردم داخل می رسد، هیزم می ریزند. در زیر مروری بر برخی از این تحریکات فرضی و دستورالعمل های صادر شده از اتاق های امن خارج از کف خیابان است.